βουνα πεδιαδες ευρωπης
Πριν από λίγες ημέρες, ο Σύλλογος Αυτοδυτών Λουτρακίου με ανακοίνωσή του προειδοποιούσε πως λόγω των κλιματικών συνθηκών (αυξημένη θερμοκρασία θάλασσας, πρώιμη άνοιξη, μείωση των φυσικών εχθρών, όπως τόνοι, δελφίνια, θαλάσσιες χελώνες κ. λπ.) υπάρχει μια αυξημένη παρουσία μεδουσών στις ελληνικές θάλασσες.
μειωθηκε το χρεος
Όπως αναφέρει σε δημοσίευμά της η εφημερίδα «Τα Νέα», στην ανακοίνωση του Συλλόγου επισημαίνεται – μεταξύ άλλων – πως «τα δύο είδη που συναντάμε στις θάλασσες του Δήμου μας είναι η μέδουσα Pelagia nocticula και η μέδουσα Cotylorhiza tuberculate. Από τα δύο είδη μόνο τα τσιμπήματα του πρώτου είναι επώδυνο για τον άνθρωπο (...). Σε περίπτωση οπτικής επαφής αποφεύγουμε το κολύμπι γιατί συνήθως ταξιδεύουν σε κοπάδια».
Σύμφωνα με τον ωκεανογράφο του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛ. ΚΕ. Θ.Ε.), Παναγιώτη Παναγιωτίδη, η μαζική εμφάνιση μεδουσών, που δικαίως δημιουργούν αναστάτωση στους λουόμενους, είναι ένα φαινόμενο φυσικό. Ιδιαίτερα, δε, οι μέδουσες Pelagia nocticula, με τα μακρά πλοκάμια και το διάφανο σώμα, αναπαράγονται στο Αιγαίο και στο Ιόνιο Πέλαγος. «Μετά την αναπαραγωγή οι μέδουσες μπορούν να φτάσουν, μέχρι και την ακτή και όταν μπουν μέσα σε έναν κόλπο, όπως ο Κορινθιακός, παγιδεύονται», εξηγεί.
Προσθέτει, δε, πως αυτή η μαζική εμφάνιση οφείλεται και σε μία σειρά από παράγοντες όπως είναι η αλατότητα του θαλασσινού νερού, η αύξηση της θερμοκρασίας του, καθώς και η ηλιοφάνεια, παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την αναπαραγωγή μεδουσών. Υπάρχει, βέβαια, και μια θεωρία που λέει πως όταν σημειώνεται υπεραλίευση, ευνοούνται οι ζελατινώδεις οργανισμοί, η οποία ωστόσο δεν μπορεί να αποδειχθεί, χωρίς βέβαια να αποκλείεται πως θεωρητικά έχει κάποια βάση.
(ΜΠΟΥΓΙΩΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Φωτογραφία Αρχείου)
Μαζική, όμως, είναι τα τελευταία χρόνια και η εισβολή που σημειώνεται στη Μεσόγειο, και άρα και στις ελληνικές θάλασσες, από ξένα είδη που δεν είναι μόνο ψάρια, αλλά και φύκια, μαλάκια, εχινόδερμα καθώς και καρκινοειδή. Είναι ενδεικτικό πως από τα 17.000 είδη που γνωρίζουμε στη Μεσόγειο, πάνω από 1.000 είναι ξενικά.
«Όπως εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί, πρόκειται για ένα μεγάλο ποσοστό. Από αυτά τα 1.000 και πλέον είδη, στα ελληνικά νερά γνωρίζουμε την ύπαρξη τουλάχιστον 240, ενώ συγκεκριμένα στα νερά της Ρόδου και γενικότερα στα Δωδεκάνησα έχουμε καταγράψει πάνω από 130 είδη», εξηγεί στην εφημερίδα η θαλάσσια βιολόγος στον Υδροβιολογικό Σταθμό της Ρόδου, του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας του ΕΛΚΕΘΕ, Μαρία Corsini-Φωκά.
Πρόκειται για τροπικά ή υποτροπικά είδη, τα περισσότερα από τα οποία άρχισαν να εισβάλουν στα νερά της Μεσογείου μετά την κατασκευή της Διώρυγας του Σουέζ το 1869. Μάλιστα, τα ξένα – για το μεσογειακό οικοσύστημα – είδη ονομάστηκαν λεσεψιανοί μετανάστες, παίρνοντας το όνομά τους από τον γάλλο μηχανικό της Διώρυγας Φέρντιναντ Λεσέψ. Βάσει δεδομένων, πάντως, η θάλασσα της Μεσογείου παρουσιάζει τον μεγαλύτερο αριθμό βιολογικών εισβολών παγκοσμίως.
Έτσι, η Διώρυγα αποτέλεσε ένα φυσικό κανάλι επικοινωνίας της Ερυθράς Θάλασσας και του Ινδικού Ωκεανού και των ειδών τους με τη Μεσόγειο. «Πέραν όμως από τον φυσικό τρόπο εισβολής, πολλά από τα ξενικά αυτά είδη μεταφέρονται και με τα πλοία, καθώς βρίσκονται κολλημένα πάνω σε αυτά. Μιλάμε κυρίως για φύκια, μαλάκια και καρκινοειδή. Μπορεί πάλι να μεταφέρονται μέσω του έρματος των πλοίων, του νερού δηλαδή που φορτώνουν από τη μία θάλασσα και ξεφορτώνουν στην άλλη», σημειώνει η κ. Corsini-Φωκά.
(ΜΠΟΥΓΙΩΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Φωτογραφία Αρχείου)
Τα λεοντόψαρα
Από τον περασμένο Μάρτιο, πολλές είναι οι αναφορές στο νησί της Ρόδου για το λεοντόψαρο (Pterois miles). «Είναι ξενικό είδος από την Ερυθρά Θάλασσα και το τελευταίο διάστημα παρατηρείται έξαρση στην Ανατολική Μεσόγειο. Εντοπίστηκε για πρώτη φορά στη Ρόδο το 2015. Είναι δηλητηριώδες ψάρι, με μεγάλες, μακρόστενες άκανθες στη ράχη του και μπορεί να το δουν ακόμη και οι λουόμενοι με μία μάσκα σε βάθος μόλις 2-3 μέτρων. Καταναλώνεται ωστόσο, και μάλιστα είναι πολύ νόστιμο. Όσο για την τοξίνη που έχει, όταν το ψάρι ψηθεί, αυτή εξουδετερώνεται», επισημαίνει η θαλάσσια βιολόγος.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι λεσεψιανοί μετανάστες εντοπίζονται αρχικά στα νερά του Ισραήλ και μετά φτάνουν στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου πλέον οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Άλλωστε, είναι πλέον αποδεκτό πως η θερμοκρασία της Μεσογείου και άρα των ελληνικών υδάτων έχει αυξηθεί τις τελευταίες περίπου τρεις δεκαετίες κατά 1 βαθμό Κελσίου.
Το 2004 ήταν η χρονιά που εντοπίστηκε για πρώτη φορά στα Δωδεκάνησα το τοξικό λαγόψαρο (Lagocephalus sceleratus). Ο επιστήμονες από την αρχή ενημέρωναν αλιείς και καταναλωτές για το επικίνδυνο αυτό ψάρι, το οποίο δεν πρέπει να καταναλώνεται, γιατί ακόμη και με το μαγείρεμα το δηλητήριο που έχει παραμένει. Πλέον, το λαγόψαρο έχει εξαπλωθεί τόσο, που πληθυσμοί του εντοπίζονται ακόμη και στην Ισπανία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου